Potrzeby i możliwości technicznej renowacji kolejowych urządzeń infrastruktury podziemnej

W referacie przedstawione zostaną zagadnienia związane z utrzymaniem, modernizacją i odtwarzaniem sprawności technicznej istniejących elementów infrastruktury podziemnej –zlokalizowanych w ciągu linii kolejowych usytuowanych w nasypie. Szczególna uwaga poświęcona będzie przepustom, kanałom technologicznym oraz systemom odwodnienia, których stan techniczny ma istotne znaczenie dla bezpieczeństwa, trwałości i niezawodności eksploatacji infrastruktury kolejowej.
Obecnie linie kolejowe w Polsce są intensywnie modernizowane, co stwarza potrzebę stosowania nowoczesnych technologii renowacyjnych, pozwalających na prowadzenie robót w sposób szybki, skuteczny i możliwie najmniej ingerujący w istniejący układ torowy oraz otoczenie linii kolejowej. W tym kontekście szczególne znaczenie zyskują technologie bezwykopowe, w tym metoda CIPP polegająca na renowacji przewodów i obiektów podziemnych poprzez wykonanie nowej, szczelnej i wytrzymałej wykładziny wewnątrz istniejącej konstrukcji.
Zastosowanie technologii CIPP umożliwia przywrócenie wymaganych parametrów użytkowych i konstrukcyjnych przepustów, kanałów technologicznych oraz odwodnień bez konieczności wykonywania szerokiego zakresu prac ziemnych. Ogranicza to potrzebę ingerencji w nasypy i podtorze, a także zmniejsza ryzyko zakłóceń w prowadzeniu ruchu kolejowego. Istotną zaletą tej technologii jest również znaczne skrócenie czasu realizacji robót w porównaniu z metodami tradycyjnymi, co ma szczególne znaczenie na czynnych lub modernizowanych liniach kolejowych.
Ekspert wskaże, że wykorzystanie technologii bezwykopowych w procesie renowacji kolejowej infrastruktury podziemnej może stanowić racjonalne uzupełnienie kompleksowych programów modernizacyjnych. Pozwala ono na efektywne wykorzystanie istniejących obiektów, ograniczenie kosztów i uciążliwości robót, poprawę trwałości infrastruktury oraz zwiększenie bezpieczeństwa eksploatacji linii kolejowych. Wdrażanie takich rozwiązań wpisuje się w aktualne potrzeby techniczne i organizacyjne polskiego kolejnictwa, ukierunkowane na nowoczesną, trwałą i sprawnie modernizowaną infrastrukturę transportową.

Kierownik Zakładu Dróg i Mostów Uniwersytetu Zielonogórskiego. Specjalizuje się w dziedzinie zmęczenia, trwałości, utrzymania i przeglądów mostów a także przepustów komunikacyjnych, w tym konstrukcji gruntowo-powłokowych. Przez wiele lat zajmował się badaniami tych konstrukcji. W ostatnich latach szerzej zajmuje się również zagadnieniami odwodnienia dróg i mostów oraz problemami technicznymi dotyczącymi przejść dla zwierząt w budownictwie komunikacyjnym. Od wielu lat jest aktywny również we wdrażaniu w naszym kraju nowoczesnych materiałów i technologii w budownictwie drogowo-mostowym. W ramach tych prac wykonał wiele badań laboratoryjnych i terenowych oraz przeprowadził kilkadziesiąt cykli szkoleń na ten temat. Wynikiem tych wieloletnich działań jest kilkanaście ogólnie obowiązujących w praktyce drogowo-mostowej zaleceń i specyfikacji opracowanych z jego udziałem, najczęściej pod jego kierunkiem. Ma w swoim dorobku również wdrożenie nowoczesnych metod badań betonu w budownictwie komunikacyjnym.
W ramach pracy habilitacyjnej opracował metodę szacowania wpływu korozji na nośność mostów stalowych nagrodzoną przez Ministra Infrastruktury. Autor lub współautor ponad 150 publikacji i kilku monografii. Przez dwie kadencje członek sekcji materiałów budowlanych Komitetu Inżynierii Lądowej i Wodnej PAN. Od 1992 r. członek Normalizacyjnej Komisji Problemowej nr 251 ds. obiektów mostowych PKN. Współkoordynator oraz uczestnik kilku projektów badawczych z zakresu dróg i mostów, realizowanych w ramach Unii Europejskiej (zmęczenie nowoczesnych nawierzchni drogowych o różnej konstrukcji, delaminacja nawierzchni betonowych autostrad i mostów, sprzęt badawczy w dziedzinie transportu w Europie i.in.). W latach 2000-2007 aktywnie działał ze strony polskiej w Europejskiej Federacji Laboratoriów Drogowych FEHRL, czego wynikiem jest chociażby opracowanie „Wizja transportu w Europie 2040”. Jest ekspertem Unii Europejskiej ds. transportu powierzchniowego. Przez dwie kadencje był członkiem Komisji Bezpieczeństwa Budowli WC1- IABSE z siedzibą w Szwajcarii. Zasiada w radach naukowych kilku krajowych czasopism branżowych. Organizator lub współorganizator kilkunastu seminariów i konferencji o zasięgu krajowym.
Działalność dydaktyczną zapoczątkował na Politechnice Wrocławskiej z zakresu inżynierii komunikacyjnej i projektowania mostów. Kontynuuje ją obecnie na swojej macierzystej uczelni – Uniwersytecie Zielonogórskim prowadząc wykłady głównie z mostów metalowych oraz badań i materiałoznawstwa drogowo-mostowego. Dorobek zawodowy to praca w wykonawstwie oraz projektowanie, ekspertyzy, szkolenia, koordynacja i wdrożenie do szerokiej praktyki Systemu Gospodarki Mostowej. Członek Związku Mostowców Rzeczypospolitej Polskiej (ZMRP), Polskiego Związku Inżynierów i Techników Budownictwa (PZITB), International Association of Bridge and Structural Engineering (IABSE), American Society of Civil Engineers (ASCE).