„Mocne grunty o słabym rozpoznaniu” – czyli zagrożenia związane z posadowieniem w gytiach

Rozwiązanie zadania posadowienia obiektów budowlanych w obrębie gruntów mineralno-organicznych jakimi są gytie wiąże się z szeregiem poważnych wyzwań geotechnicznych. Bardzo często wynika to z ograniczonego (szablonowego) i tym samym niewłaściwego rozpoznania warunków gruntowych. Oznaczenia niekompletne i/lub niewłaściwie zinterpretowane prowadzą do piętrzących się problemów na budowie, o poważnych konsekwencjach (i kosztach). Wynikają one z właściwości tego gruntu warunkowanych składem (materia organiczna, szczątki organizmów, węglan wapnia, części mineralne) związanym z genezą (osady limniczne, sapropel), strukturą wynikającego z warunków sedymentacji (struktura heterogeniczna, gąbczasta) oraz cechami powiązanymi z diagenezą i wiekiem (np. tiksotropia). Gytie charakteryzują się dużą zmiennością występowania (zmienna miąższość), ale zwykle w ograniczonym rozkładzie przestrzennym (w granicach zbiornika sedymentacyjnego). Grunty te charakteryzują się niską wytrzymałością na ścinanie i dużą ściśliwością, powiązaną z wysokim potencjałem skurczu oraz wrażliwością na obciążenia dynamiczne. W standardowych badaniach in situ czy testach laboratoryjnych w gytiach często uzyskiwane są pozornie wysokie parametry wytrzymałościowe (ale przy dużych odkształceniach), co może sugerować „lepsze” warunki posadowienia, wskazując na pozorne możliwości optymalizacji rozwiązania. Na przykładzie własnych badań i doświadczeń z realizacji różnych obiektów budowlanych omówione zostaną uwarunkowania dotyczące prowadzenia poprawnych (dla oceny końcowej) i kompleksowych badań gytii. Wskazane zostaną procedury i podejścia wspomagające proces interpretacji wyników, które mają odzwierciedlenie w obserwacjach z monitoringu oraz danych z próbnych obciążeń w skali rzeczywistej.

Od 2001 r. pracownik naukowy zatrudniony w Instytucie Techniki Budowlanej, obecnie w Zakładzie Konstrukcji Budowlanych, Geotechniki i Betonu na stanowisku profesora. Pełni funkcję kierownika Pracowni Geotechnicznej i zastępcy kierownika Zakładu. Ukończył studia w specjalności geologia inżynierska oraz studia na kierunku budownictwo. W 2008 r. w ITB uzyskał tytuł doktora nauk technicznych w zakresie budownictwa, a w 2020 r. stopień doktora habilitowanego w dyscyplinie inżynieria lądowa i transport nadany przez RND PW.
Jako pracownik ITB przygotował ponad 200 ekspertyz i opracowań dotyczących posadowienia różnych obiektów budowlanych, dokumentacje badań podłoża i projekty geotechniczne. Prowadzi nadzory geotechniczne na budowach (m.in. jako inspektor nadzoru w zakresie geotechniki przy rozbudowie metra w Warszawie). Jest autorem i współautorem ponad 90 publikacji naukowych dotyczących praktycznych zagadnień geotechnicznych, szczególnie związanych z wykonywaniem i interpretacją badań in situ oraz z ustalaniem parametrów geotechnicznych do projektowania, prezentowanych na konferencjach, sympozjach krajowych i zagranicznych oraz publikowanych w prasie technicznej. Jest także współautorem pierwszego w Polsce poradnika dotyczącego projektowania geotechnicznego wg EC7 (Projektowanie geotechniczne według Eurokodu 7, ITB 2011) oraz współautorem monografii Badania Podłoża Budowli, PWN 2020. Główną dziedziną zainteresowań naukowych jest dokumentowanie warunków podłoża w badaniach polowych i laboratoryjnych, w tym z wykorzystaniem metod sejsmicznych oraz analiza współpracy układu konstrukcja–podłoże do realizacji głębokich wykopów, stacji i tuneli metra, oraz obiektów energetyki, w tym turbin wiatrowych. Działa również jako członek zespołu normalizacyjnego Komitetu Technicznego 254 ds. Geotechniki przy PKN oraz jest delegatem na posiedzeniach komitetów CEN TC250/SC7 (Eurokod 7 Committee) i CEN/TC 341 (Geotechnical Investigation and Testing) oraz członkiem Komitetu TC 206 (Observation Method) przy ISSMGE. Jest także członkiem zarządu Podkomitetu Budownictwa Podziemnego przy PKG.