Adaptacja istniejących obiektów podziemnych do funkcji ochrony ludności – bariery techniczne i możliwości projektowe

W obliczu rosnącego znaczenia odporności infrastruktury oraz potrzeby zwiększania bezpieczeństwa ludności coraz częściej analizowana jest możliwość wykorzystania istniejących obiektów podziemnych jako miejsc czasowej ochrony. Referat podejmie problem adaptacji tuneli, obiektów infrastrukturalnych oraz historycznych wyrobisk podziemnych do funkcji ochronnych.

Omówione zostaną kluczowe bariery techniczne i projektowe, w tym: ograniczenia kubaturowe, szczelność obudowy, wymagania w zakresie ewakuacji oraz czas bezpiecznego przebywania ludzi w warunkach ograniczonej wymiany powietrza. Szczególna uwaga zostanie poświęcona zagadnieniom wentylacji oraz różnicom pomiędzy wentylacją bytową, pożarową i systemami umożliwiającymi czasową izolację przestrzeni podziemnej, z uwzględnieniem bilansu CO₂/O₂ oraz scenariuszy przebywania ludzi.

W referacie przedstawione zostaną również różnice funkcjonalne pomiędzy klasycznym schronem ochrony cywilnej a doraźnym miejscem schronienia, ze wskazaniem realnych możliwości oraz ograniczeń adaptacyjnych istniejącej infrastruktury podziemnej. Zaprezentowane wnioski mogą stanowić punkt wyjścia do wypracowania standardów projektowych dla przyszłych inwestycji infrastrukturalnych, uwzględniających potencjał konwersji funkcji obiektów.