Systemy zabezpieczeń w tunelach i ich wpływ na bezpieczeństwo użytkowników oraz ekip ratowniczych na przykładzie integracji zespołu trzech tuneli drogowych – projekt S1 Obejście Węgierskiej Górki oraz tunel Laliki

Obserwując aktualne trendy i kierunki rozwoju infrastruktury, można zaryzykować tezę, że „przyszłość transportu znajduje się pod ziemią”. Wynika to przede wszystkim z ograniczonej dostępności przestrzeni w miastach, a także z dynamicznego rozwoju sieci drogowych, kolejowych, tramwajowych oraz metra.
Tunele, jako specyficzne obiekty budowlane i inżynieryjne, stwarzają jednak określone zagrożenia zarówno dla użytkowników, jak i dla służb ratowniczo-gaśniczych. Ich źródłem są m.in.:
– zamknięta kubatura, bez bezpośredniego dostępu do otwartej przestrzeni (poza portalami i ewentualnymi wyjściami ewakuacyjnymi),
– lokalizacja pod przeszkodami terenowymi lub obiektami budowlanymi,
– brak oświetlenia naturalnego,
– wydłużone drogi ewakuacyjne (niekiedy sięgające kilku kilometrów),
– utrudniony dostęp do miejsca zdarzenia (najczęściej wyłącznie przez portale),
– obecność wewnętrznych przeszkód wynikających z funkcji obiektu (pojazdy, składy kolejowe),
– wysoka energia pożaru pojedynczego zdarzenia (obliczeniowo nawet do 150 MW).
Należy również podkreślić, że poza wąskim gronem specjalistów niewiele osób posiada wiedzę na temat zasad ewakuacji w tunelach – w tym właściwych zachowań w sytuacji zagrożenia czy lokalizacji stref bezpiecznych. Dobitnie pokazał to pożar w tunelu na trasie S2 w Warszawie, podczas którego wielu kierowców reagowało niezgodnie z obowiązującymi procedurami.

Ekspert z ponad 20-letnim doświadczeniem w dziedzinie automatyki oraz systemów bezpieczeństwa pożarowego. Specjalizuje się w rozwiązaniach dla infrastruktury krytycznej oraz obiektów przemysłowych o podwyższonym ryzyku.
Obecnie pełni funkcję specjalisty ds. automatyki i systemów bezpieczeństwa pożarowego w WASKO S.A., gdzie odpowiada za projektowanie, wdrażanie i integrację zaawansowanych systemów sterowania oraz zasilania urządzeń służących ochronie życia i infrastruktury.
Absolwent Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie (mechatronika, automatyka i robotyka). Ukończył również studia podyplomowe na Politechnice Warszawskiej w zakresie wentylacji pożarowej oraz studia z zarządzania jakością w przedsiębiorstwie na AGH, łącząc kompetencje techniczne z wiedzą z zakresu organizacji i optymalizacji procesów.
W trakcie kariery zawodowej pełnił szereg funkcji, m.in. kierownika działu rozwoju produktów w firmie Smay Sp. z o.o., inżyniera wsparcia technicznego w Multi Brands Group oraz dyrektora technicznego w firmie NEURON, gdzie przez blisko pięć lat odpowiadał za rozwój i nadzór nad rozwiązaniami technicznymi w obiektach przemysłowych wysokiego ryzyka.