Systemy zabezpieczeń w tunelach i ich wpływ na bezpieczeństwo użytkowników oraz ekip ratowniczych na przykładzie integracji zespołu trzech tuneli drogowych – projekt S1 Obejście Węgierskiej Górki oraz tunel Laliki

Obserwując aktualne trendy i kierunki rozwoju infrastruktury, można zaryzykować tezę, że „przyszłość transportu znajduje się pod ziemią”. Wynika to przede wszystkim z ograniczonej dostępności przestrzeni w miastach, a także z dynamicznego rozwoju sieci drogowych, kolejowych, tramwajowych oraz metra.
Tunele, jako specyficzne obiekty budowlane i inżynieryjne, stwarzają jednak określone zagrożenia zarówno dla użytkowników, jak i dla służb ratowniczo-gaśniczych. Ich źródłem są m.in.:
– zamknięta kubatura, bez bezpośredniego dostępu do otwartej przestrzeni (poza portalami i ewentualnymi wyjściami ewakuacyjnymi),
– lokalizacja pod przeszkodami terenowymi lub obiektami budowlanymi,
– brak oświetlenia naturalnego,
– wydłużone drogi ewakuacyjne (niekiedy sięgające kilku kilometrów),
– utrudniony dostęp do miejsca zdarzenia (najczęściej wyłącznie przez portale),
– obecność wewnętrznych przeszkód wynikających z funkcji obiektu (pojazdy, składy kolejowe),
– wysoka energia pożaru pojedynczego zdarzenia (obliczeniowo nawet do 150 MW).
Należy również podkreślić, że poza wąskim gronem specjalistów niewiele osób posiada wiedzę na temat zasad ewakuacji w tunelach – w tym właściwych zachowań w sytuacji zagrożenia czy lokalizacji stref bezpiecznych. Dobitnie pokazał to pożar w tunelu na trasie S2 w Warszawie, podczas którego wielu kierowców reagowało niezgodnie z obowiązującymi procedurami.

Magister inżynier transportu, absolwent Politechniki Śląskiej (1994), gdzie ukończył studia na kierunku transport przemysłowy pod kierunkiem prof. Jerzego Mikulskiego.
Do 2008 r. zajmował stanowiska zarządcze w sektorze logistyki oraz w przemyśle motoryzacyjnym i AGD. Od 2009 r. związany z Grupą Kapitałową WASKO S.A., gdzie odpowiadał za rozwój działalności w obszarze realizacji inwestycji – w szczególności w zakresie technologii IT oraz systemów niskoprądowych, m.in. przy projektach infrastrukturalnych realizowanych na potrzeby Euro 2012 oraz w obszarze Inteligentnych Systemów Transportowych (Smart City).
Od 2013 r. związany z sektorem transportu jako zastępca dyrektora, a od 2018 r. kieruje jego rozwojem w ramach Departamentu Automatyki i Telematyki. Odpowiada za rozwój kompetencji GK WASKO w obszarze automatyki i telematyki, współpracując m.in. z GDDKiA, PKP PLK oraz generalnymi wykonawcami inwestycji drogowych i kolejowych.
Aktywnie uczestniczy w działalności branżowej – brał udział w międzynarodowej konferencji „Transport Systems Telematics” (2010–2020), a od 2021 r. angażuje się w wydarzenia organizowane przez Stowarzyszenie Inżynierów i Techników Komunikacji RP, Polski Kongres Drogowy oraz Kongres Geoinżynieria i Budownictwo Podziemne.