Obudowa tunelu kolejowego drążonego z wykorzystaniem Norweskiej Metody Budowy Tuneli – studium przypadku

W odróżnieniu od powszechnie stosowanej w Polsce Nowej Austriackiej Metody Budowy Tuneli (NATM), w której żelbetowa obudowa ostateczna wykonywana jest z opóźnieniem względem postępu czoła przodka, w metodzie norweskiej (NMT) funkcję obudowy ostatecznej pełni na ogół obudowa kotwowo-betonowa, wznoszona na bieżąco wraz z postępem drążenia. Wymaga to szczególnie odpowiedzialnego podejścia do projektowania i wykonywania obudowy, zapewniającej w tej sytuacji stateczność konstrukcji w całym okresie eksploatacji.
Tunel kolejowy będący przedmiotem referatu będzie drążony głównie w masywie skalnym blokowym, składającym się ze skał metamorficznych o wysokiej wytrzymałości. Wymiarowanie obudowy oparto na metodach równowagi granicznej (teoria bloków) oraz modelowaniu numerycznym, z ujęciem górotworu jako ośrodka pseudo-nieciągłego. W strefach o niskiej jakości górotworu zastosowano natomiast modelowanie masywu skalnego jako ekwiwalentnego modelu ciągłego oraz wzmocnienie obudowy żebrami ze zbrojonego betonu natryskowego (RRS).

Absolwent Politechniki Wrocławskiej oraz Akademii Górniczo-Hutniczej. Od 2020 r. związany ze śląskim Przedsiębiorstwem Budowy Szybów, gdzie odpowiadał za realizację projektów z zakresu podziemnego budownictwa górniczego. Od 2025 r. zatrudniony jako inżynier mechaniki skał w COWI Polska, gdzie zajmuje się wymiarowaniem oraz analizą numeryczną budowli podziemnych w projektach infrastrukturalnych realizowanych na rynkach skandynawskim, brytyjskim i amerykańskim.