![](https://konferencje.inzynieria.com/gwor2019/wp-content/uploads/2019/07/Piotr-Reda.jpg)
dr arch. kraj. Piotr Reda, Stowarzyszenie Architektury Krajobrazu
Doktor nauk biologicznych, architekt krajobrazu, pracownik Uniwersytetu Zielonogórskiego (kierownik ds. naukowych Ogrodu Botanicznego), prezes Stowarzyszenia Architektury Krajobrazu, członek Stowarzyszenia „Federacja Arborystów Polskich”, Polskiego Towarzystwa Dendrologicznego, Stowarzyszenia „Rada Ogrodów Botanicznych i Arboretów w Polsce”, Rady Zespołu Parków Krajobrazowych Województwa Lubuskiego, Inspektor Nadzoru Terenów Zieleni (nr rej. OSTO 113/2016), prowadzący działalność gospodarczą pod firmą Leaf Project Studio.
Aspekty gospodarowania wodą opadową w standardach ochrony i kształtowania zieleni
Gospodarowanie wodą opadową w przestrzeni zurbanizowanej nie powinno być realizowane z pominięciem kontekstu architektury krajobrazu i urbanistyki. Dla zapewnienia w tym procesie odpowiedniej dbałości o jakość krajobrazu i stosowanych w nim rozwiązań tworzone są odpowiednie standardy branżowe. W ostatnim czasie Stowarzyszenie Architektury Krajobrazu przygotowało Standardy kształtowania zieleni w Łodzi. Są one najnowszym takim dokumentem w Polsce i obecnie trwają prace nad jego wdrożeniem. W porozumieniu z innymi stowarzyszeniami branżowymi prowadzone są prace nad przygotowaniem ogólnopolskich standardów ochrony i kształtowania zieleni.
Jednym z elementów tych standardów są rozwiązania dotyczące gospodarowania wodą opadową w terenach zieleni i krajobrazie zurbanizowanym. Przygotowane i wdrażane standardy obejmują zagadnienia dotyczące rozwiązań poprawiających retencję wody. Standardy odnoszą się tu do sposobów ujęcia wody opadowej, jej rozprowadzania, gromadzenia, infiltracji w gruncie a także zagospodarowania i utrzymania terenów zieleni poprawiające retencję wody.
Docelowe rozwiązania wypracowane i przyjęte przez architektów krajobrazu, architektów, urbanistów i specjalistów zajmujących się gospodarowaniem wodą opadową, utworzą spójny katalog standardów kształtowania tzw. zielono-niebieskiej infrastruktury, wiążącej ze sobą tereny zieleni i zasoby wodne środowiska.